4
apr
2017

Komen eten voor het goede doel

Draag je steentje bij aan onze projecten en kom een lekker hapje eten op 6 of 7 mei. Xavier Wynendaele zorgt voor de catering. Je kan kiezen uit varkenswangetjes, zalmmoot of kalkoenbrochette. Alle gerechten worden geserveerd met frietjes en rauwkost. 

Volwassenen betalen 15 euro voor een kaart. Kinderen tot 12 jaar kunnen eten voor 8 euro.

Bestel nu je kaarten bij één van onze medewerkers of stuur een mailtje naar vzwbenefiethaiti@gmail.com. Telefonisch bestellen kan op het nummer 0487/31 21 93

Hopelijk tot dan! Het voltallige team van Benefiet Haïti

8
mrt
2017

Missie geslaagd, met voldoening

7 jaar na het eerste contact met Haïti , na de aardbeving , ben ik thuisgekomen en was ik diep geraakt door wat deze mensen meemaakten. Samen met John en Rita en de financiële hulp van vele mensen konden we toen iets supers realiseren. Nooit had ik gedacht dat we nu 7 jaar later  en met een gans team onze werking zo mooi en doelgericht kunnen uitbouwen.  Voor mezelf is deze missie samen met de opbouw van de school in 2010 een mijlpaal in onze werking - Geert

Als team hebben we nu heel wat moois gerealiseerd. De ontmoeting met de petekindjes en hun ouders, de installatie van de keuken in de school, de voedselvoorziening aan al onze projecten en in het bijzonder onze realisaties voor de slachtoffers van de orkaan Matthew.

We hebben veel nieuwe mensen ontmoet, ons netwerk uitgebreid dankzij de vrienden en vriendinnen van Soroptimist International en Rotary Port-au-Prince.

We maakten plannen voor de toekomst, doordachte plannen met aandacht voor de talenten van de de (straat)kinderen. Onze werking is veel meer dan geven en nemen. We werken samen met onze Haïtiaanse vrienden aan de ontwikkeling van de talenten van meer dan 1000 Haïtiaanse kinderen, we ijveren voor projecten met optimaal rendement zodat onze dagelijkse inzet voldoening geeft.

Die voldoening hebben we tijdens deze missie meermaals gehad: de vreugde om de kinderen te zien eten, de dankbaarheid bij de directeurs van Anse d’Hainault. Anderzijds zagen we ook veel wanhoop: wanhoop in de ogen van de ouders, omdat ze hun kinderen geen toekomst kunnen bieden, we zagen hun redenen tot klagen en voelden hun onmacht om verandering in de situatie te brengen.

Onze vrienden hebben ons en onze organisatie uitgebreid bedankt voor onze inzet en liefde voor hun land. Ze zijn meer dan blij met alles wat ze van ons krijgen en van de manier waarop we kunnen samenwerken.  We kregen eenvoudige kadootjes die voor ons van onschatbare waarde zijn.

We vertrekken met een koffer vol fijne herinneringen, heel wat ideeën voor nieuwe projecten en goesting om er weer een super werkjaar van te maken. De paaseitjes actie is ondertussen al gestart, het eetfestijn staat in de startblokken. We hopen jullie talrijk te mogen verwelkomen. Tot binnenkort! Geert en Valerie namens het volledige team van Benefiet Haiti

7
mrt
2017

Bezoek aan het ziekenhuis

De president van de voetbalschool, monsieur Jayton werkt in het grootste ziekenhuis van Port-au-Prince en nodigt ons uit voor een bezoekje. Het ziekenhuis heeft een capaciteit van ongeveer 600 bedden en levert de eerste 48 uur van opname gratis diensten. Vooral hulpbehoevenden uit de lagere sociale klasse komen hier naartoe.

De ingangspoort is meteen ook de ingang van de “spoedgevallen” die we later mogen bezoeken. We worden ontvangen in het bureel van de financieel directeur die ons uitlegt dat het ziekenhuis vele problemen heeft. Men kan een aantal salarissen niet betalen , vooral verpleegkundigen worden niet betaald omdat ze kunnen rekenen op geneesheren en student-geneesheren. Er is onvoldoende budget om oa. kuisprodukten en medisch materiaal  te kopen. Hij kan ons wel geen info geven over de aanwezigheid en toestand van de medische toestellen. Na dit gesprek worden we tot bij de algemene directeur geloodst en passeren we een aantal administratieve loketten waar we toch ongeveer een 15tal administratieve krachten kunnen tellen. De algemene directeur, een geneesheer, wordt geflankeerd door een andere geneesheer die de raad van bestuur vertegenwoordigde. Mr Jayton had deze vergadering blijkbaar geregeld zonder ons in te lichten waardoor we een beetje verrast waren.

De directeur was zeer sec en wou weten hoe “officieel” onze organisatie was . Toen we uitlegden dat we eigenlijk met onze organisatie geen grootse samenwerking konden en wilden realiseren maar wel een hulpvraag konden stellen aan medische organisaties bij ons was hij minder enthousiast. De beheerder had echter wel oren naar een voorstel om een educatief programma CPR op te starten voor de verpleegkundigen en de geneesheren. Indien we dan ook een aantal AED toestellen kunnen geven zou dit een godsgeschenk zijn.

Na deze vergadering konden we uiteindelijk de spoedgevallendienst bezoeken.

De spoedgevallen dient hier vooral als een soort opvangruimte voor zieke mensen. De zorg is hier “gratis” zodat het vooral de opvang is voor de arme mensen die geen medische bijstand kunnen betalen. De ingang is voorzien van een groot hekken waar een 20tal mensen zitten te wachten tot ze binnen kunnen. Er staat een ziekenwagen waar een slachtoffer van een ongeval uitgehaald wordt. Het slachtoffer is voorzien van een stifneck en wordt in een rolstoel gedragen omdat er geen brancard op de spoedgevallen aanwezig is. Een schepbrancard of andere hulpmiddelen dan de stifneck waren niet te bespeuren. Ondertussen was een taptap aangekomen waar een patiënt in lag die zo verzwakt was dat hij niet meer op zijn benen kon staan, ook hij arriveerde in een rolstoel waar hij uitzaktte . Dit werd handig opgelost door de stoel (die trouwens maar 1 band had ) schuin te kantelen . Deze patiënten werden ergens op een bed of bank gedropt omdat op de enige onderzoekstafel nog een patiënt lag die reeds voorzien was van een IV-perfusie maar niet in staat was om recht te staan. Binnenin de spoedgevallen waren een aantal grote ruimtes waar patiënten in een bed of op een zitbank lagen, de iets betere zaten op een stoel. Al deze mensen werden bijgestaan en/of geobserveerd door een of meerdere personen van hun familie.

Achter een bureau , afgeschermd met een stevige metalen structuur, zat er iemand die een registratie deed van de inkomende patiënten . Dit was enkel een administratieve functie. Iets verder was er terug een bureel waar een 4tal personen zaten , bij navraag 1 dokter en 3 dokters in opleiding. Een verpleegkundige was er niet die dag.  De geneesheer kan/moet zijn diagnose stellen zonder hulpmiddelen. Zijn klinisch onderzoek en expertise moeten leiden tot een diagnose. Een cardiogram, labostaal kan niet genomen worden. Voor een radiografie moet er uitgeweken worden naar een ander ziekenhuis. 

Een aantal patiënten krijgt een IV-perfusie , een standaard zoutoplossisng als een soort basis-behandeling. Ze kunnen enige tijd verblijven en indien het niet betert worden ze opgenomen in het ziekenhuis. Indien er beterschap is moeten ze naar huis. Als de patiënt andere medicatie nodig heeft krijgt hij een voorschrift en moet de familie deze gaan halen in een nabijgelegen farmacie. De spoedgevallen heeft wel een aantal noodmedicatie ter beschikking maar dat is inderdaad enkel voor noodgevallen. Bij een reanimatie kan men enkel hartmassage en wat medicatie geven, intubatie materiaal, beademingstoestel , of gewoon een beademingsballon is er niet beschikbaar.

In een ruimte staat een reanimatiekar klaar met een lifepack 12 op. Spijtig genoeg zijn er geen batterijen zodat deze lifepack niet kan functioneren. We vonden ook een echo-toestel terug die volledig uit elkaar lag. Behalve een stethoscoop  hebben we eigenlijk niet anders teruggevonden van medische apparatuur, zelfs geen bloeddrukmeter…

Ik denk niet dat dit ziekenhuis , deze spoedgevallendienst een kans maakt om NIAZ of JCI norm te behalen. ….

Nochtans lijkt de toekomst er mooier uit te zien want men is bezig met een nieuwbouw (gesponsord door meerdere grote internationale en nationale sponsors) Spijtig genoeg moet je vaststellen dat basisgezondsheidszorg niet voor iedereen mogelijk is, de patiënten die hier zijn hebben al enige zorg, andere geraken niet eens tot hier. Alweer zegt men hier , c’est dieu qui decide…

Gelukkig zijn er nog andere (prive) ziekenhuizen die veel beter ingericht zijn en waar men, weliswaar tegen een prijskaartje, toch betere zorg kan krijgen.

6
mrt
2017

Espace Timoun loopt op wieltjes

Het zomerkamp voor de straatkinderen van de wijk Lamentin is vorig jaar vlot verlopen zodat Julie en haar team het volledig zien zitten om ook dit jaar het kamp opnieuw te organiseren. Samen met Julie hebben we de nodige inkopen gedaan om de kinderen van een warme maaltijd te voorzien. Het knutselmateriaal hadden we al in België aangekocht, wat maakt dat we voor iets meer dan 1000 euro deze kinderen opnieuw enkele fantastische weken kunnen bezorgen.

Het team van Julie weet de noodzaak van het ontwikkelen van de talenten van deze kinderen goed in te schatten. Samen met de monsieur Aneas van de voetbalschool zijn ze vragende partij om een mobile school naar Haïti te brengen. Ze zijn ervan overtuigd dat dit de kleine criminaliteit de kop kan indrukken. Deze week zijn ze op pad geweest in Carrefour om de aanvraag voor een mobiele school op te maken. De eerste contacten zijn ondertussen gelegd. De komende weken maken we hier verder werk van in de hoop binnenkort een school op wieltjes in Haïti te zien. Meer info over mobile school op www.mobileschool.org

5
mrt
2017

Matrassen voor de kinderen van Marie

Samen met Marie volbrachten we vandaag onze laatste actie van het noodfonds: matrassen bezorgen aan enkele kinderen die opgevangen worden door Marie Stinzie.
Marie heeft het allemaal heel precies voorbereid. Ze heeft zorgvuldig de gezinnen geselecteerd en heeft voedselpakketten en pakketten met hygiënisch materiaal ineengestoken om te verdelen aan andere getroffen families, die het nu met heel weinig moeten stellen. Ze heeft een lijstje van enkele alleenstaande moeders, enkele vrouwen met een (lichte) handicap en enkele oudere dames die minder mobiel zijn. Marie gebruikt de steun van Soroptimist Zuid-Oost Vlaanderen op de juiste manier. We zijn terecht fier op haar en haar team.
4
mrt
2017

De huisjes van Port-Salut

Simon Delafontaine is een trainer in de voetbalschool. Hij is afkomstig uit Port-Salut, een dorpje in het zuiden dat eveneens zwaar getroffen is door de orkaan. Hij heeft een lijst van gezinnen die dringend nood hebben aan dakplaten en bakstenen, hout en cement. We leggen hem uit dat onze middelen beperkt zijn, maar dat we willen bijdragen in de aankoop van dakplaten, gezien de nood daarvoor het hoogst is.  We spreken af in de winkel.

Daarna brengt hij ons naar zijn geboortedorp om ons rond te leiden. We ontmoeten de mensen wiens huis met de grond gelijk geblazen werd door de wind. Sommige gezinnen leven met 10 personen in huisjes die nog minder zijn dan ons kippenhok. De wederopbouw is volop bezig maar bij gebrek aan materiaal verloopt het moeizaam. We hebben veel bewondering met de manier waarop de mensen met tegenslag omgaan. Ze blijven niet bij de pakken zitten. Ze zijn moedig en blijven verder werken met de weinige middelen die ze hebben. Onze steun betekent voor hen heel veel. Het is niet alleen een vorm van financiële steun, maar evenzeer een duwtje in de rug. Dat merken we ook als de mensen aanspreken. Ze zijn blij met onze aanwezigheid en dankbaar dat Simon ons heeft aangesproken. 

3
mrt
2017

Hulp na de orkaan - Anse d'Hainault

Vroeg in de ochtend zijn we in Les Cayes vertrokken voor een urenlange tocht door het gebied getroffen door orkaan Matthew. Onze koffer zat vol met schoolmateriaal dat we gisteren nog holderdebolder gekocht hadden in de hoofdstad. Schoolboeken, geometrische instrumenten, posters, schriten en schrijfgerief. Goed voor 400 kinderen uit verschillende klassen van de lagere school. Onze missie was helder: de 4 meest getroffen scholen van Anse d’Hainault van educatief materiaal voorzien.

6 uur later staan we met het gerief in Anse d’Hainault. Een behulpzame schooldirecteur stelt ons een eucharistiisch ruimte ter beschikken en algauw is deze ruimte getransformeerd tpt secretariaat van Benefiet Haïti. We sorteren de bestelling in pakjes van 100 leerlingen zodat we gemakkelijk op pad kunnen om alle goederen bij de scholen af te zetten.

3 scholen zijn in het centrum gelegen. Anse d’Hainault is een vissersdorpje met een paar 1000 inwoners, een speelbal van de orkaan. Eén van de drie scholen is volledig verwoest en noodgedwongen ondergebracht in een ruïne.  zonder sanitaire voorzieningen. De kinderen moeten hun behoeften doen in een put achter het gebouw. De situatie is hier schrijnend.

De vierde school ligt op een uurtje rijden van de stad. Voor het eerst gaan we diep het binnenland in om zo het leven op het platteland te ontdekken.

In elke school geven we het pakket schoolmateriaal af. We hebben veel bekijks onderweg. Bienvenus les blancs weer.  We eindigen de dag met een vergadering met de directeurs. Naast het educatief materiaal is de behoefte aan bouwmateriaal evenzeer groot. We beloven niks, maar stellen voor een projectaanvraag op te maken zodat we op zoek kunnen naar sponsors. Zelf schieten we middelen tekort. Met de investeringen die we vandaag gedaan hebben, hebben we ons budget al ruim overschreden en dan hebben we de hulpvraag waar we morgen nog aan willen beantwoorden niet meegerekend.

Bij het wegrijden, vroeg in de ochtend, regent het. We hebben ondertussen leren leven met het feit dat we niet iedereen kunnen helpen. Het blijft alsnog een wrang gevoel geven wanneer we, beschut in onze wagen passeren aan de vele huisjes die het met een tentenzeil als dak moeten stellen. 

2
mrt
2017

Lundi

Robinson Croesus’ pad werd gekruist door Vrijdag en hij mocht de rest van zijn dagen een weekend gevoel beleven. Geert zijn pad werd ooit gekruist door een man genaamd Lundi, het begin van een nieuwe werkweek… 

Lundi Flaubert is de chauffeur van het Rode Kruis, die Geert in 2010 wist te overtuigen met hem mee te gaan naar de vernielde school van Pastoor Ernst. Achteraf gezien was deze uitstap het ontstaan van Benefiet Haïti. 

Welnu, diezelfde Lundi rijdt morgen samen met ons naar Anse d’Hainault, zijn geboortedorp, die zwaar getroffen is door de doortocht van orkaan Matthew. We gaan de schade in enkele getroffen scholen bekijken en uitzoeken hoe we op korte termijn én langer termijn kunnen bijdragen aan de wederopbouw.

De auto is gereserveerd, de route uitgestippeld. Naast Lundi zullen ook Madame Nana en Jayton, de voorzitter van de voetbalschool, ons vergezellen. Na Anse d’Hainault gaan we naar Port-Salut, een stadje waar we vorig jaar ook geweest zijn maar dan als toeristische uitstap. We hebben er afspraak met Monsieur Delafontaine, een contact van de voetbalschool die ons enkele gezinnen wil voorstellen die dringend materiaal nodig hebben voor een menswaardig onderkomen.  We zitten vol energie om deze uitdaging aan te gaan. Het noodfonds heeft een aardig centje opgebracht en daarmee moeten we nu proberen zo prijsbewust mogelijk om te gaan.

De wagen hebben we alvast gratis kunnen bekomen. De wegen zijn zwaar beschadigd door de natuurrampen waardoor we een stevige 4x4 nodig hebben. Hoewel Lundi geregeld naar Anse d’Hainault reist, heeft hij zelf geen wagen. Jayton heeft een stevige pick-up van zijn werk bij het ministerie van volksgezondheid, die we gratis mogen gebruiken.

Na het bezoek aan het getroffen gebied, houden we zaterdagavond halt bij de ouders van onze vriend Tchekhov Amedée. Zondag zijn we terug in de hoofdstad om onze laatste avond in het huis van Nana te vieren en - als het internet meezit - jullie verslag uit te brengen van onze trip.

Bon weekend! Geert en Valerie

1
mrt
2017

Au revoir les filles

Deze morgen hebben we ‘les filles’ uitgewuifd. Hilde en Lies hebben een zeer intense week achter de rug. Het contrast met onze samenleving is immers enorm . Ze hebben heel veel informatie verzameld voor het opstellen van de persoonlijke fiches van de petekindjes én ze hebben uitgebreid kunnen genieten van de gastvrijheid van onze Haïtaanse vrienden. Dankzij het logement ten huize Nana hebben ze kunnen proeven van het ‘leven zoals het is’ in Carrefour, wat deze reis voor hun onvergetelijk maakt. 

28
feb
2017

Computerlessen in de school

Sinds vorig jaar zijn we gestart met de organisatie van computerklassen in de school van Pastoor Ernst. Naast de aankoop van computers is er ook nood aan elektriciteit. Langzaam maar zeker heeft het klasje vorm gekregen. We konden eerder rekenen op steun van de noord-zuid werking van de provincie Oost-Vlaanderen en later kwam daar nog de bijdrage van enkele gulle schenkers bij, zodat we vandaag de lessen tekstverwerking kunnen bijwonen.